Geen reden meer om nog te schrijven,
de pen ligt nutteloos op het bureau,
stof te vergaren in plaats van woorden.
Waarom benadrukken in zwart op wit,
er niets meer over is om te zeggen,
in stilte weerklinken geen akkoorden.
Geen lied zingt in de ziel,
beroofd van het geheel.
lenjef said:
Dezelfde gevoelens.
De hand die een pen draagt om te schrijven
zal vroeg of laat verstijven.
Zo komt er een begin
aan de laatste zin.
Verhalen die nooit worden geboren.
Nevels in de tijd, verdwaald, verloren.
Een wereld van gedachten
waarop niemand zit te wachten.
De leegte van een vel papier
geeft verdriet noch plezier.
Diepe emoties die verborgen blijven.
Tot anderen jouw kronkels schrijven.
Met andere woorden, andere zinnen.
Niet zoals jij het verhaal zou beginnen.
Maar wanneer het blad vol geschreven staat
merk je dat het over dezelfde gevoelens gaat.
Alsof een universele geest
onze diepste gedachten leest.
Wanneer men jouw doodsklokken galmend zal horen
is er al ergens op de wereld een zielsverwant geboren.
Die op een dag zal schrijven.
Vroeg of laat zal mijn hand verstijven…
Ja, vaak ligt mijn pen nutteloos op het bureau.
Weer heel graag gelezen, Francina.
Lenjef
Francina said:
Dank je wel , Lenjef, voor dit prachtige gedicht! Het is een palet van ondertonen en kleuren die ontroeren en je raken. Ik ben er stil van , en iedere keer als ik het lees, wordt het nog voller van betekenis. Nogmaals bedankt, Lenjef.
groetjes, , Francina